Όσο η ψηφιοποίηση γίνεται όλο και πιο συνολικό μοντέλο στην καθημερινότητα, τόσο κανείς μπορεί να κάνει τα πάντα μπροστά σ’ έναν υπολογιστή. Από εδώ (θα) μαθαίνει, γιατί οι ψηφιακές βάσεις δεδομένων θα έχουν όλες τις πληροφορίες που μπορεί να χρειαστεί. Εδώ (θα) κάνει φίλους, μέσω αυτού (θα) κυκλοφορεί στην πόλη, μέσω αυτού (θα) βρίσκει δουλειά κλπ. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει το παίρνω πληροφορίες, κάνω φίλους, κυκλοφορώ στην πόλη, και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει κανείς μέσω του υπολογιστή. Η ψηφιοποίηση τείνει να μεσολαβήσει όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής και να τις επιστρέψει πίσω με όρους κατανάλωσης και με τους κανόνες της μηχανής (και λέμε τείνει γιατί όπου δεν το έχει κάνει απλά δεν το έχει καταφέρει ακόμη από τεχνολογική πλευρά).
Το μόνο που θα χρειάζεται για να τα κάνει κανείς όλα αυτά, είναι να μπορεί να χειριστεί τον υπολογιστή, να κάνει μια σωστή αναζήτηση κλπ. Οι ενέργειες, πρώτη φορά στην ιστορία, διαχωρίζονται από αυτόν που τις κάνει. Ο υπολογιστής σκέφτεται, θυμάται και στο μέλλον θα χαίρεται και θα λυπάται για τον χειριστή του χωρίς αυτός να συμμετέχει πραγματικά[ref]
Στον ορίζοντα της ψηφιοποίησης βρίσκονται πολύ ευρύτεροι στόχοι: τα αισθήματα και η λειτουργία των έμβιων νευρικών συστημάτων. Στο βαθμό που τα «νευρικά σήματα» μπορούν να γίνουν «ηλεκτρικά σήματα», η ψηφιοποίηση προσφέρει την ηλεκτρονική της αγκαλιά για να τα ταξινομήσει, να τα κατατάξει, να τα αποθηκεύσει. Κι έτσι μπορούμε να φανταστούμε την ψηφιακή μνήμη όχι μόνο σαν αποθήκη λέξεων, ήχων και εικόνων αλλά και φόβων, πόνων ή χαράς· που αν έχουν «σωθεί/αποθηκευτεί» μέσω των κατάλληλων συνάψεων του ζωντανού και της μηχανής, θα μπορούν επίσης να «ανακληθούν» με τον ίδιο τρόπο. (Από την εισήγηση της εκδήλωσης του game over που έγινε στις 19/1/2011 στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.)
[/ref].
Είναι σημαντικό ζήτημα όμως, μέσα ή έξω απ’ τα πανεπιστήμια, να βλέπουμε και να καταλαβαίνουμε ποιοι κατέχουν τα μέσα και ποιοι είναι οι όροι που εμείς τα χρησιμοποιούμε. Μπορεί όντως να μπορούμε να μάθουμε και να κάνουμε τα πάντα μέσω του internet και των υπολογιστών (ή μάλλον όσα έχουν την δυνατότητα να ψηφιοποιηθούν για να μπορέσουν να λειτουργήσουν με τις νόρμες της μηχανής). Μπορεί κανείς να πιλοτάρει αεροπλάνο μέσω του υπολογιστή ή να μάθει να πιλοτάρει αεροπλάνο μέσω του υπολογιστή. Μπορεί το google να είναι το νέο πανεπιστήμιο σε σημείο που να εκπαιδεύεται κανείς είτε τεχνικά, το πώς φτιάχνουμε ένα φαγητό ή πως λειτουργεί ένα 3D πρόγραμμα, είτε κοινωνικά. Και κοινωνικά μιλώντας, θέλουμε να πούμε ότι εκπαιδευόμαστε και μαθαίνουμε (μέσα από) έναν συναισθηματικού τύπου βομβαρδισμό γρήγορων εικόνων (emoticons). Αυτό ήδη από την ώριμη κοινωνία του θεάματος και τα media. Η ψηφιοποίηση όμως το παίρνει και το ξαναπλασάρει με τα δικά της χαρακτηριστικά, δηλαδή πιο άμεσα, πιο διαδραστικά κλπ. Δεν είναι μόνο ότι μαθαίνουμε να βλέπουμε έτσι τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας, μέσα από στήθη και γρήγορα αυτοκίνητα (αυτό από κάποια think tank του θεάματος αποκαλείται titytainment) αλλά και ότι μαθαίνουμε να έχουμε μέσα στο κεφάλι μας μόνο στήθη και γρήγορα αυτοκίνητα. Αυτό βέβαια για όσο δεν μας έχουν πάρει το «παιχνίδι» μας. Γιατί αν αυτό γίνει δε θα μπορούμε να περάσουμε στην απέναντι πλευρά ενός δρόμου. Κι επιπλέον θα μείνουμε με τα σκατά στο κεφάλι και τη βλακεία και την ιδεολογία που τόσο επίμονα ζητούσαμε.
Οι συνέπειες όμως δεν σταματάνε εκεί. Όσο από την πλευρά του ανταγωνισμού χρησιμοποιούμε το μέσο αυτό, χωρίς να του ασκούμε κριτική, με τρόπο ολοκληρωτικό και σαν ένα άγιο πράγμα που μας γλιτώνει από διάφορα βαρετά και δύσκολα. Όσο το χρησιμοποιούμε ξεχνώντας ίσως ότι και οι προηγούμενοι στην ιστορία αυτά έκαναν, διάφορα βαρετά και δύσκολα, δεν είναι μόνο ότι αν μας το πάρουν δε θα έχουμε τίποτα (γιατί στο κάτω-κάτω μπορεί να μην το πάρουν και ποτέ αφού δεν θα κάνουμε ποτέ τίποτα επικίνδυνο στη πραγματική ζωή). Το χειρότερο είναι τα μυαλά και οι σχέσεις μας να μη μπορούν να ξεφύγουν από το εργαλείο και τους όρους που αυτό βάζει. Ακριβώς γιατί τα όσα θα κάνουμε θα τα κάνουμε μ’ αυτό.
Και μην πει κανείς ότι και στην Αίγυπτο είχαν facebook, αμαρτία