Για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης μιλήσαμε και στο προηγούμενο τεύχος (τί πουλάνε… οι μεταρρυθμιστές; οι καθηγητές; οι φοιτητοπατέρες;) όπως και στην ομώνυμη αφίσα. Αλλά είναι τέτοια η σημασία του ζητήματος που δεν θα μπορούσαμε να αρκεστούμε σ’ αυτά.
Το εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται εδώ και καιρό σε παρατεταμένη κρίση. Το ποιά είναι αυτή η πραγματικότητα, μακριά από ιδεοληψίες και ποιές είναι οι αιτίες αυτής της κρίσης είναι κάτι που δε συμπεριλαμβάνεται στο μενού των συζητήσεων ενός φοιτητικού αμφιθεάτρου, ακόμα κι αν αυτό βρίσκεται υπό κατάληψη. Αλλά είναι αυτή η κατάσταση που διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο ψηφίστηκε ο νόμος. Και είναι αυτή η κατάσταση η οποία διαμορφώνει τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκτυλίσσεται η καθημερινότητα των ιδρυμάτων. Μια καθημερίνοτητα που αν της ρίξει κάποιος μια σοβαρή ματιά, θα διαπιστώσει πως η ιδιωτικοποίηση δεν αφορά μόνο μια εξωτερική παρέμβαση (όπως αυτή ενός νόμου), αλλά είναι μια διαδικασία συνεχής, που εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια πίσω από κάθε λειτουργία των πανεπιστημίων.
Γι’ αυτό λοιπόν (κι αφού τα πράγματα μέσα στις σχολές ηρέμησαν), αποφασίσαμε να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω και να τα αναλύσουμε σε μια μπροσούρα: “τι είναι (και τι δεν είναι) ιδιωτικοποίηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση” και να την παρουσιάσουμε σε εκδηλώσεις σε διάφορες σχολές. Αλλά αφού τη στιξ\γμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι εκδηλώσεις είναι ακόμα σε εξέλιξη δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Ελπίζουμε να επανέλθουμε με ακόμα περισσότερα…